Merkwaardige wetten.
30/06/10
Probleem natuurlijk. Wat schrijf je na zo’n intens positieve periode als die van de voorbije twee weken? Iets positiefs, of iets realistisch?
Hahaha (geamuseerd lachje).
Na lang intern overleg werd uiteindelijk tot de volgende reactie besloten: laten we toch maar positief blijven.
Een mogelijke denkpiste was dan: wat heeft me de voorbije week geamuseerd? Liefst iets dat aanleiding zou kunnen geven tot een glimlach bij de lezer.
Hm... Ik ben de voorbije week op een bloemlezing van 'merkwaardige wetten' gestoten, wetten die op dit eigenste ogenblik nog steeds van kracht zijn in de westerse 'beschaafde' wereld. De slappe lach was de hele tijd in de buurt. Enkele voorbeelden..
- In de staat Maine: iemand bijten met je eigen tanden wordt door het gerecht beschouwd als een eenvoudig vergrijp, iemand bijten met een vals gebit als een zwaar vergrijp.
- in de staat Washington is het strafbaar om te doen alsof je rijke ouders hebt.
-in Kansas City, Missouri, is het minderjarigen wettelijk toegestaan om echte wapens te kopen, maar verboden om spéélgoedwapens te kopen!
- in Alaska is het wettelijk toegelaten om beren af te schieten, maar verboden om een slapende beer te wekken met de bedoeling er een foto van te nemen. (Zo staat het er letterlijk!)
- In Arkansas is het een man wettelijk toegestaan zijn vrouw een pak rammel te geven, maar wel slechts één keer per maand. (Wie houdt hier de score bij? Werken ze met een jaarabonnement, en 12 stempelvakjes? Gat in de markt!)
- in Oklahoma is het barhouders strikt verboden om toe te laten dat klanten in hun bar suggereren dat ze sex hebben met een buffel. (Euh...???)
- als in Nebraska een kind een boertje laat tijdens een kerkdienst, kunnen zijn of haar ouders gearresteerd worden, want dit is bij wet verboden.
- in sommige plaatsen in de staat Nevada is het voor mannen met snorren wettelijk verboden om vrouwen te kussen. (Geen grap! Sommige Belgen willen naar het schijnt dat bij ons net het omgekeerde in de wet zou worden opgenomen: verboden voor vrouwen met snorren om... )
- in Oklahoma is het bij wet verboden om een hap te nemen uit andermans hamburger.
- in Nevada is het bij wet verboden om met een kameel op de autostrade te komen.
- in Arkansas is het wettelijk verboden om krokodillen te houden in een badkuip.
Heerlijk, zo'n beetje beschaving. Toch?
The law, in its majestic equality, forbids the rich as well as the poor to sleep under bridges, to beg in the streets, and to steal bread.
Anatole France.
Hahaha (geamuseerd lachje).
Na lang intern overleg werd uiteindelijk tot de volgende reactie besloten: laten we toch maar positief blijven.
Een mogelijke denkpiste was dan: wat heeft me de voorbije week geamuseerd? Liefst iets dat aanleiding zou kunnen geven tot een glimlach bij de lezer.
Hm... Ik ben de voorbije week op een bloemlezing van 'merkwaardige wetten' gestoten, wetten die op dit eigenste ogenblik nog steeds van kracht zijn in de westerse 'beschaafde' wereld. De slappe lach was de hele tijd in de buurt. Enkele voorbeelden..
- In de staat Maine: iemand bijten met je eigen tanden wordt door het gerecht beschouwd als een eenvoudig vergrijp, iemand bijten met een vals gebit als een zwaar vergrijp.
- in de staat Washington is het strafbaar om te doen alsof je rijke ouders hebt.
-in Kansas City, Missouri, is het minderjarigen wettelijk toegestaan om echte wapens te kopen, maar verboden om spéélgoedwapens te kopen!
- in Alaska is het wettelijk toegelaten om beren af te schieten, maar verboden om een slapende beer te wekken met de bedoeling er een foto van te nemen. (Zo staat het er letterlijk!)
- In Arkansas is het een man wettelijk toegestaan zijn vrouw een pak rammel te geven, maar wel slechts één keer per maand. (Wie houdt hier de score bij? Werken ze met een jaarabonnement, en 12 stempelvakjes? Gat in de markt!)
- in Oklahoma is het barhouders strikt verboden om toe te laten dat klanten in hun bar suggereren dat ze sex hebben met een buffel. (Euh...???)
- als in Nebraska een kind een boertje laat tijdens een kerkdienst, kunnen zijn of haar ouders gearresteerd worden, want dit is bij wet verboden.
- in sommige plaatsen in de staat Nevada is het voor mannen met snorren wettelijk verboden om vrouwen te kussen. (Geen grap! Sommige Belgen willen naar het schijnt dat bij ons net het omgekeerde in de wet zou worden opgenomen: verboden voor vrouwen met snorren om... )
- in Oklahoma is het bij wet verboden om een hap te nemen uit andermans hamburger.
- in Nevada is het bij wet verboden om met een kameel op de autostrade te komen.
- in Arkansas is het wettelijk verboden om krokodillen te houden in een badkuip.
Heerlijk, zo'n beetje beschaving. Toch?
The law, in its majestic equality, forbids the rich as well as the poor to sleep under bridges, to beg in the streets, and to steal bread.
Anatole France.
Herinneringen van een positivo.
23/06/10
Tijd om een keer systematisch positief te zijn. Dus ga ik een week lang elke dag telkens minstens één positief gegeven noteren. Elke dag. Een week lang. Voor een negativist als ik een zware opgave. Maar voor u doe ik dat met plezier - als dát niet positief is!
Hier gaan we.
Dag één: het feit dàt ik dit besloten heb, vind ik zo positief, dat ik het als mijn eerste positieve feit wil noteren.
Dag twee: hoewel ze regen voorspeld hadden, was het op dag twee zeer aangenaam zonnig weer. Bovendien was het niet meteen écht druk op de autowegen, zodat ik nergens in de file stond. Daarenboven heb ik 's avonds weliswaar nog lang en hard gewerkt, maar hield ik van het uiteindelijke resultaat wel een tevreden gevoel over. Nog van dat.
Dag drie: me zeer tevreden gevoeld met de wetenschap dat de vakantie met rasse schreden nadert. Dat is toch positief, niet? Tegelijk slaagde ik er in de loop van de vroege ochtend ook in om me gewoon niét kwaad te maken in het verkeer. Opnieuw goede punten! Positief zijn is verslavend!
Dag vier: het werken aan mijn volgende boek verloop vlot. Vandaag weer duizend woorden geschreven. Nog even en ik ben een echte positivo.
Dag vijf: fantastisch lekker gegeten. Weer. Restaurant De Kuyper, Vilvoorde. Je zou voor minder veranderen in een fanatieke positivo.
Dag zes: geweldig goed artikel gelezen in de krant. Een kwaliteitskrant. In deze krant stond een supermededeling in een artikel, getiteld 'Hoe pakken we de financiële problemen van het land aan?' Een zo super mega fantastische vondst ergens halverwege dat artikel, dat ik het betreffende stukje hier gewoon bijvoeg.
Hier gaan we.
Dag één: het feit dàt ik dit besloten heb, vind ik zo positief, dat ik het als mijn eerste positieve feit wil noteren.
Dag twee: hoewel ze regen voorspeld hadden, was het op dag twee zeer aangenaam zonnig weer. Bovendien was het niet meteen écht druk op de autowegen, zodat ik nergens in de file stond. Daarenboven heb ik 's avonds weliswaar nog lang en hard gewerkt, maar hield ik van het uiteindelijke resultaat wel een tevreden gevoel over. Nog van dat.
Dag drie: me zeer tevreden gevoeld met de wetenschap dat de vakantie met rasse schreden nadert. Dat is toch positief, niet? Tegelijk slaagde ik er in de loop van de vroege ochtend ook in om me gewoon niét kwaad te maken in het verkeer. Opnieuw goede punten! Positief zijn is verslavend!
Dag vier: het werken aan mijn volgende boek verloop vlot. Vandaag weer duizend woorden geschreven. Nog even en ik ben een echte positivo.
Dag vijf: fantastisch lekker gegeten. Weer. Restaurant De Kuyper, Vilvoorde. Je zou voor minder veranderen in een fanatieke positivo.
Dag zes: geweldig goed artikel gelezen in de krant. Een kwaliteitskrant. In deze krant stond een supermededeling in een artikel, getiteld 'Hoe pakken we de financiële problemen van het land aan?' Een zo super mega fantastische vondst ergens halverwege dat artikel, dat ik het betreffende stukje hier gewoon bijvoeg.
Geef toe: ronduit superieur, toch? België, het enige land waar men gaat proberen om de fiscale fraude te vergróten, te versterken, op te drijven. Ik ben de krant, die niet van gisteren is, geweldig dankbaar voor de uren plezier die ik aan dit ene artikel heb beleefd in de loop van dag zes.
Dag zeven. Zomer. Na het ellendige voorjaar wordt het dan toch eindelijk zomer nu. Leve de zomer. Leve de aankomende vakantie. Leve het positivisme.
Dag acht. Een hele dag mogen werken in Limburg. Hoeveel positiever kan het leven nog worden? (En neen, dit is NIET cynisch bedoeld. Ik hou van Limburg. Nàh!)
A positive attitude may not solve all your problems, but it will annoy enough people to make it worth the effort.
Herm Albright
Negativiteit.
16/06/10
Naar het schijnt ben ik negatief. Heb ik tenminste opgevangen - toen ik terugkwam van een toilet, tijdens een restaurantbezoek. Toevallig. Ik bedoel toevallig opgevangen, want meestal ga ik niet toevàllig naar het toilet.
Hoe moet ik dat 'negatief' interpreteren? Negatief ingesteld? Alleen maar de negatieve kanten van iets zien? Altijd alles slecht vinden? Neiging tot kankeren? Overal alleen maar kritiek op hebben?
Of gewoon te vaak te kritisch zijn? En dat van me af willen schrijven? Terwijl er toch zoveel moois te woordschilderen is.
Ik wil het argument niet gebruiken dat de actualiteit weinig ruimte laat voor positivisme, tenzij je doof en blind bent. Hoewel het natuurlijk wel klopt.
Mijn vraag is: waar eindigt de positieve eigenschap 'kritisch zijn', en wordt ze negatief? Of wordt kritisch tegenwoordig gewoon onmiddellijk als negatief aangevoeld?
Dan zitten we toch met een probleempje, lijkt me: want als kritisch zijn negatief is, en een kritisch persoon dus ook meteen een negatief persoon wordt, is een kritisch persoon dan ook meteen slecht? (Negatief heeft nu eenmaal de connotatie 'slecht'.)
Een natte droom voor machthebbers, toch? 'U hebt kritiek, meneer, dus bent u een slécht mens! En slechte mensen moeten gestraft worden. Liquideren die handel'.
Of is dat misschien te... euh... negatief?
Wat kan de betrokkene doen als hij dit soort negatieve neigingen vertoont? Welke mogelijkheden heeft hij om niet langer als een negativist over te komen? De negatieveling kan op drie manieren reageren, lijkt me: ofwel verwoordt hij zijn kritiek op een positieve manier - in plaats van te zeggen 'de meeste treinen van de NMBS zijn vuil' gebruikt hij 'enkele treinen van de NMBS zijn best wel proper',- ofwel spreekt hij alleen over feiten waarop geen kritiek te uiten vàlt, à la 'de zon schijnt', ofwel zwijgt hij gewoon.
2% van de passagiers overleefde de crash vorig jaar. Er zit daar beneden meer olie die niét in de oceaan terechtkomt dan wel. Een kwart van de tijd start mijn wagen wél. Minstens 1 dag per week slaap ik goed. 10% van de muggen raak ik 's nachts wél. Mijn linkerbeen heb ik niét gebroken. Op het einde van mijn loon houd ik nog een halve maand over.
Just practising.
If you can solve your problem, then what is the need of worrying? If you cannot solve your problem, then what is the use of worrying?
Shantideva
Hoe moet ik dat 'negatief' interpreteren? Negatief ingesteld? Alleen maar de negatieve kanten van iets zien? Altijd alles slecht vinden? Neiging tot kankeren? Overal alleen maar kritiek op hebben?
Of gewoon te vaak te kritisch zijn? En dat van me af willen schrijven? Terwijl er toch zoveel moois te woordschilderen is.
Ik wil het argument niet gebruiken dat de actualiteit weinig ruimte laat voor positivisme, tenzij je doof en blind bent. Hoewel het natuurlijk wel klopt.
Mijn vraag is: waar eindigt de positieve eigenschap 'kritisch zijn', en wordt ze negatief? Of wordt kritisch tegenwoordig gewoon onmiddellijk als negatief aangevoeld?
Dan zitten we toch met een probleempje, lijkt me: want als kritisch zijn negatief is, en een kritisch persoon dus ook meteen een negatief persoon wordt, is een kritisch persoon dan ook meteen slecht? (Negatief heeft nu eenmaal de connotatie 'slecht'.)
Een natte droom voor machthebbers, toch? 'U hebt kritiek, meneer, dus bent u een slécht mens! En slechte mensen moeten gestraft worden. Liquideren die handel'.
Of is dat misschien te... euh... negatief?
Wat kan de betrokkene doen als hij dit soort negatieve neigingen vertoont? Welke mogelijkheden heeft hij om niet langer als een negativist over te komen? De negatieveling kan op drie manieren reageren, lijkt me: ofwel verwoordt hij zijn kritiek op een positieve manier - in plaats van te zeggen 'de meeste treinen van de NMBS zijn vuil' gebruikt hij 'enkele treinen van de NMBS zijn best wel proper',- ofwel spreekt hij alleen over feiten waarop geen kritiek te uiten vàlt, à la 'de zon schijnt', ofwel zwijgt hij gewoon.
2% van de passagiers overleefde de crash vorig jaar. Er zit daar beneden meer olie die niét in de oceaan terechtkomt dan wel. Een kwart van de tijd start mijn wagen wél. Minstens 1 dag per week slaap ik goed. 10% van de muggen raak ik 's nachts wél. Mijn linkerbeen heb ik niét gebroken. Op het einde van mijn loon houd ik nog een halve maand over.
Just practising.
If you can solve your problem, then what is the need of worrying? If you cannot solve your problem, then what is the use of worrying?
Shantideva
De trein, altijd een beetje reizen...
09/06/10
Al bijna twee jaar maak ik wekelijks op geregelde tijdstippen gebruik van de trein.
Laat ik hier meteen stellen: ik hou van rijden met een trein. Naar het werk kunnen sporen, vind ik veel leuker dan de auto te moeten gebruiken. Veel minder stresserend. Socialer ook. Gek hoe je bijvoorbeeld 'goedemorgen' knikt tegen een volslagen vreemde, die na een paar weken zelf als eerste begint te knikken - zonder dat je ooit een woord wisselt. Het plezier van schommelen en wiegen, omringd door een relatief grote groep half slapende medepassagiers...
Snurkende boemel in the morning.
De trein, altijd een beetje reizen. Inderdaad. Alleen...
De NMBS zou deze slogan toch een beetje moeten actualiseren. Om de slogan te laten overeenkomen met de realiteit, is een kleine aanpassing nodig: de trein, altijd een beetje reizen in een derde wereldland.
Jammer genoeg.
Versleten wagons, ritten die met een ontstellende regelmaat on the spot ineens geschrapt worden - een machinist die niet is komen opdagen, en locomotief in panne zijn de twee meest voorkomende oorzaken - treincompartimenten die stinken naar urine, een stank afkomstig van een toilet ergens verderop, overvol wegens te weinig intacte wagons beschikbaar voor spitsuurtreinen, enzovoort...
Dat in zo'n grote organisatie al wel eens iets misloopt, begrijpt elke gebruiker. Shit happens nu eenmaal. Maar als dat gebeurt omdat men gewoon niet omkijkt naar het toilet...
Vraag die ik me al jaren stel: rijden de topmanagers van de NMBS zelf met de trein? Of met dure wagens, inclusief chauffeur? Laat me één keer raden...
Waarschijnlijk is het argument: anders geraken we er niet op tijd. Gelukkig dat de meerderheid van de werkende bevolking wel te laat mag komen, anders was er een probleem.
Vorig jaar zouden 89% van de treinen op schema hebben gereden. Mijn persoonlijke ervaring de voorbije maanden wijzen eerder in de richting van 50%.
Als elke treinreiziger, die bij een te grote vertraging volgens afspraak recht heeft op een tegemoetkoming van de NMBS, deze tegemoetkoming ook effectief zou opeisen, heeft de NMBS geen geld meer over om de superbonussen van het management te betalen, vrees ik.
Misschien een idee?
Voor de toekomstige reiziger, nog deze wijze raad van een medepassagier: "Als je een aansluiting met een andere trein moet hebben, en er zit officieel vijf minuten tussen aankomst en vertrek, neem je beter het risico niét. De kans dat je je aansluiting niét haalt, is namelijk veel groter dan dat je ze wél haalt. De NMBS vindt vijf minuten namelijk geen vertraging." En wat de officiële repliek betreft, de tweede trein kan toch wachten op de eerste als die wat te laat is: het belangrijkste woordje in dat antwoord is 'kàn'. Zal wel. Maar doet ie het ook? Ah neen, want dan loopt het hele schema in de war.
Tja...
Wie zei ook alweer: "De NMBS vindt de reiziger alleen/vooral hinderlijk?"
Hm... Te negatief, deze commentaar? Daarover meer volgende week.
Reality is the leading cause of stress amongst those in touch with it.
Jane Wagner.
Laat ik hier meteen stellen: ik hou van rijden met een trein. Naar het werk kunnen sporen, vind ik veel leuker dan de auto te moeten gebruiken. Veel minder stresserend. Socialer ook. Gek hoe je bijvoorbeeld 'goedemorgen' knikt tegen een volslagen vreemde, die na een paar weken zelf als eerste begint te knikken - zonder dat je ooit een woord wisselt. Het plezier van schommelen en wiegen, omringd door een relatief grote groep half slapende medepassagiers...
Snurkende boemel in the morning.
De trein, altijd een beetje reizen. Inderdaad. Alleen...
De NMBS zou deze slogan toch een beetje moeten actualiseren. Om de slogan te laten overeenkomen met de realiteit, is een kleine aanpassing nodig: de trein, altijd een beetje reizen in een derde wereldland.
Jammer genoeg.
Versleten wagons, ritten die met een ontstellende regelmaat on the spot ineens geschrapt worden - een machinist die niet is komen opdagen, en locomotief in panne zijn de twee meest voorkomende oorzaken - treincompartimenten die stinken naar urine, een stank afkomstig van een toilet ergens verderop, overvol wegens te weinig intacte wagons beschikbaar voor spitsuurtreinen, enzovoort...
Dat in zo'n grote organisatie al wel eens iets misloopt, begrijpt elke gebruiker. Shit happens nu eenmaal. Maar als dat gebeurt omdat men gewoon niet omkijkt naar het toilet...
Vraag die ik me al jaren stel: rijden de topmanagers van de NMBS zelf met de trein? Of met dure wagens, inclusief chauffeur? Laat me één keer raden...
Waarschijnlijk is het argument: anders geraken we er niet op tijd. Gelukkig dat de meerderheid van de werkende bevolking wel te laat mag komen, anders was er een probleem.
Vorig jaar zouden 89% van de treinen op schema hebben gereden. Mijn persoonlijke ervaring de voorbije maanden wijzen eerder in de richting van 50%.
Als elke treinreiziger, die bij een te grote vertraging volgens afspraak recht heeft op een tegemoetkoming van de NMBS, deze tegemoetkoming ook effectief zou opeisen, heeft de NMBS geen geld meer over om de superbonussen van het management te betalen, vrees ik.
Misschien een idee?
Voor de toekomstige reiziger, nog deze wijze raad van een medepassagier: "Als je een aansluiting met een andere trein moet hebben, en er zit officieel vijf minuten tussen aankomst en vertrek, neem je beter het risico niét. De kans dat je je aansluiting niét haalt, is namelijk veel groter dan dat je ze wél haalt. De NMBS vindt vijf minuten namelijk geen vertraging." En wat de officiële repliek betreft, de tweede trein kan toch wachten op de eerste als die wat te laat is: het belangrijkste woordje in dat antwoord is 'kàn'. Zal wel. Maar doet ie het ook? Ah neen, want dan loopt het hele schema in de war.
Tja...
Wie zei ook alweer: "De NMBS vindt de reiziger alleen/vooral hinderlijk?"
Hm... Te negatief, deze commentaar? Daarover meer volgende week.
Reality is the leading cause of stress amongst those in touch with it.
Jane Wagner.
Pensioenen.
02/06/10
Er is geen geld meer voor, er zijn teveel gepensioneerden, en die leven te lang, en er zijn te weinig werkenden die voor de pensioenen van die gepensioneerden betalen.
En die verhouding groeit schever elke dag.
En... En... En...
En ELKE dag wordt ons wijsgemaakt dat het onze eigen schuld is. WIJ zijn het die niet lang genoeg werken, WIJ veroorzaken al die problemen. WIJ zijn profiteurs. Lapzwansen...
Wel... WIJ worden bedrogen. We worden ronduit en permanent bedrogen over onze pensioenen. Over de echte oorsprong van de echte oorzaak, wordt namelijk zedig gezwegen.
Stel u een loontrekkende voor die al zijn hele carrière lang élke maand een fikse som betaalt aan de staat, als premie voor zijn pensioen. Iemand als u en ik, iemand zónder accountant die een en ander kan omzeilen. En stel dat deze loontrekkende zich dan de vraag stelt: waar is al dat geld eigenlijk naar toe? Waar zijn al die premies naar toe? Waar is MIJN geld naartoe, dat de staat voor mij opzij ging zetten? Want dát was namelijk wel de afspraak - en dat wordt tegenwoordig gewoon vergeten!
Wel, al dat geld, AL dat geld, is door de politici van de voorbije decennia niet beheerd zoals het een goede huisvader past, neen, ze hebben het op een bepaald ogenblik uit de goedgevulde pensioenpot gehaald, een spaarpot die daar al jaren voor diende, onder het motto: geld moet rollen. Onder het motto: oppotten is slecht voor de economie. Jaja...
ELKE journalist die naam waardig kan u perfect vertellen wélke minister, en wélke partij, en wannéér exact, heeft beslist om al dat pensioengeld uit de pot te halen en op te souperen. Toen.
Maar journalisten doen dat natuurlijk niet.
Waarom eigenlijk niet?
Toen die lege pensioenpot daarna een probleem werd, is men de pensioenen dan maar gaan betalen met de premies van de nog werkenden. Toen pas. Niét van in het begin!
Dat zoiets vroeg of laat tot problemen moést leiden, kon een kind voorspellen.
Kinderen aan de macht misschien?
Natuurlijk wil niemand graag de boodschap brengen dat ieders geld slecht beheerd is geweest. Dat men lichtzinnig is omgesprongen met de oude dag van zovelen. Zogezegd in het belang van 'de economie'.
Want daarom, omdat al dat gespaarde pensioengeld onder valse voorwendsels op allerlei manieren is verkwanseld, dáárom zult u tot uw zeventigste moéten werken.
Hm... Inderdaad, als je er zo over nadenkt... Veel te gevaarlijk om wereldkundig te maken. Stel u voor dat mensen massaal zouden gaan beseffen dat ze... Oeioei... We kunnen ze beter laten denken dat het hun eigen schuld is...
Nog een bedenking. Stel u vooral geen vragen over al de bedrijven die arrogant schreeuwen dat werknemers in Europa veel langer zouden moeten werken om de sociale zekerheid betaalbaar te houden, maar vlotjes hun 'teveel' aan werknemers op hun 50ste op brugpensioen sturen - de staat betaalt toch. En blijf dan ook ineens goedgelovig als een of andere beroepsvereniging weer eens komt melden dat het bedrijfsleven eigenlijk af wil van dat stelsel van brugpensioenen. Er is geen geld - tenzij voor superbonussen, natuurlijk, maar dat is een ander verhaal. Hoewel...
En vooral: zwijg. En blijf zwijgen.
Misschien duurt het inderdaad uw tijd nog wel.
It is time I stepped aside for a less experienced and less able man.
Professor Scott Elledge on his retirement from Cornell.
En die verhouding groeit schever elke dag.
En... En... En...
En ELKE dag wordt ons wijsgemaakt dat het onze eigen schuld is. WIJ zijn het die niet lang genoeg werken, WIJ veroorzaken al die problemen. WIJ zijn profiteurs. Lapzwansen...
Wel... WIJ worden bedrogen. We worden ronduit en permanent bedrogen over onze pensioenen. Over de echte oorsprong van de echte oorzaak, wordt namelijk zedig gezwegen.
Stel u een loontrekkende voor die al zijn hele carrière lang élke maand een fikse som betaalt aan de staat, als premie voor zijn pensioen. Iemand als u en ik, iemand zónder accountant die een en ander kan omzeilen. En stel dat deze loontrekkende zich dan de vraag stelt: waar is al dat geld eigenlijk naar toe? Waar zijn al die premies naar toe? Waar is MIJN geld naartoe, dat de staat voor mij opzij ging zetten? Want dát was namelijk wel de afspraak - en dat wordt tegenwoordig gewoon vergeten!
Wel, al dat geld, AL dat geld, is door de politici van de voorbije decennia niet beheerd zoals het een goede huisvader past, neen, ze hebben het op een bepaald ogenblik uit de goedgevulde pensioenpot gehaald, een spaarpot die daar al jaren voor diende, onder het motto: geld moet rollen. Onder het motto: oppotten is slecht voor de economie. Jaja...
ELKE journalist die naam waardig kan u perfect vertellen wélke minister, en wélke partij, en wannéér exact, heeft beslist om al dat pensioengeld uit de pot te halen en op te souperen. Toen.
Maar journalisten doen dat natuurlijk niet.
Waarom eigenlijk niet?
Toen die lege pensioenpot daarna een probleem werd, is men de pensioenen dan maar gaan betalen met de premies van de nog werkenden. Toen pas. Niét van in het begin!
Dat zoiets vroeg of laat tot problemen moést leiden, kon een kind voorspellen.
Kinderen aan de macht misschien?
Natuurlijk wil niemand graag de boodschap brengen dat ieders geld slecht beheerd is geweest. Dat men lichtzinnig is omgesprongen met de oude dag van zovelen. Zogezegd in het belang van 'de economie'.
Want daarom, omdat al dat gespaarde pensioengeld onder valse voorwendsels op allerlei manieren is verkwanseld, dáárom zult u tot uw zeventigste moéten werken.
Hm... Inderdaad, als je er zo over nadenkt... Veel te gevaarlijk om wereldkundig te maken. Stel u voor dat mensen massaal zouden gaan beseffen dat ze... Oeioei... We kunnen ze beter laten denken dat het hun eigen schuld is...
Nog een bedenking. Stel u vooral geen vragen over al de bedrijven die arrogant schreeuwen dat werknemers in Europa veel langer zouden moeten werken om de sociale zekerheid betaalbaar te houden, maar vlotjes hun 'teveel' aan werknemers op hun 50ste op brugpensioen sturen - de staat betaalt toch. En blijf dan ook ineens goedgelovig als een of andere beroepsvereniging weer eens komt melden dat het bedrijfsleven eigenlijk af wil van dat stelsel van brugpensioenen. Er is geen geld - tenzij voor superbonussen, natuurlijk, maar dat is een ander verhaal. Hoewel...
En vooral: zwijg. En blijf zwijgen.
Misschien duurt het inderdaad uw tijd nog wel.
It is time I stepped aside for a less experienced and less able man.
Professor Scott Elledge on his retirement from Cornell.