Ben ik dat?
26/01/09
Neen, wat volgt is geen zelfonderzoek. Wel een boekbespreking. Sort of.
'Ben ik dat?' is geschreven door Mark Mieras, een wetenschapsjournalist die onder meer voor het NRC Handelsblad, Avenue en Intermediair werkt. Het geeft een soort overzicht van de meest recente wetenschappelijke vondsten op het vlak van de werking van de hersenen.
Wat het boek er in mijn ogen zo doet uitspringen, is de toegankelijke stijl van de auteur, én het feit dat het inhoudelijk geen herkauwen is van 'oude' kennis, maar dat het zich focust op het helder duiden van de meest recénte vaststellingen. Zowel de werking - of is het de vérwerking? - van de zintuigen en hun signalen, als de mechanismen die voor het geheugen zorgen, als het wat ijle begrip 'bewustzijn' komen aan bod.
De wijze waarop Mieras er in slaagt om perfect begrijpelijk de functies te omschrijven van heerlijk wetenschappelijk klinkende hersendelen als de dorsalaterale prefontale cortex, de frontaalkwab en de hippocampus, is ronduit superieur. Hoewel 335 bladzijden lang, verveelt het boek geen seconde, eerder integendeel. Ik heb met een zekere regelmaat zelfs gegrinnikt, meestal om verrassende feiten die ik helemaal niet kende, en soms ook om de spitse stijl van de auteur. Clear and down to earth, zeggen ze in het Engels - één van de grootste complimenten die je een wetenschappelijk journalist kunt geven, volgens mij.
Ik hoef er niet echt aan toe te voegen dat dit een echte aanrader is.
The most exciting phrase to hear in science, the one that heralds new discoveries, is not 'Eureka!' (I found it!) but 'That's funny ...' - Isaac Asimov
'Ben ik dat?' is geschreven door Mark Mieras, een wetenschapsjournalist die onder meer voor het NRC Handelsblad, Avenue en Intermediair werkt. Het geeft een soort overzicht van de meest recente wetenschappelijke vondsten op het vlak van de werking van de hersenen.
Wat het boek er in mijn ogen zo doet uitspringen, is de toegankelijke stijl van de auteur, én het feit dat het inhoudelijk geen herkauwen is van 'oude' kennis, maar dat het zich focust op het helder duiden van de meest recénte vaststellingen. Zowel de werking - of is het de vérwerking? - van de zintuigen en hun signalen, als de mechanismen die voor het geheugen zorgen, als het wat ijle begrip 'bewustzijn' komen aan bod.
De wijze waarop Mieras er in slaagt om perfect begrijpelijk de functies te omschrijven van heerlijk wetenschappelijk klinkende hersendelen als de dorsalaterale prefontale cortex, de frontaalkwab en de hippocampus, is ronduit superieur. Hoewel 335 bladzijden lang, verveelt het boek geen seconde, eerder integendeel. Ik heb met een zekere regelmaat zelfs gegrinnikt, meestal om verrassende feiten die ik helemaal niet kende, en soms ook om de spitse stijl van de auteur. Clear and down to earth, zeggen ze in het Engels - één van de grootste complimenten die je een wetenschappelijk journalist kunt geven, volgens mij.
Ik hoef er niet echt aan toe te voegen dat dit een echte aanrader is.
The most exciting phrase to hear in science, the one that heralds new discoveries, is not 'Eureka!' (I found it!) but 'That's funny ...' - Isaac Asimov
Weer een Belgische mop?
11/01/09
Nieuwsitems vorige week:
een reeks misdadigers moet worden vrijgelaten wegens procedurefouten, ten gevolge van een slecht geschreven wet - wat reeds lang bekend was bij onze politici, die geen van allen iets ondernamen, maar nu plots wild de zwarte piet naar elkaar gooien.
EN
een vrouw moet voor de politierechtbank verschijnen wegens smaad aan de politie, dit omdat ze tijdens een betoging haar middelvinger heeft opgestoken in de richting van agenten.
Ik heb hierbij maar een vraag: hoe vertel je dit in hemelsnaam aan buitenlandse vrienden, zonder als een fantast te worden beschouwd?
Overigens, vertel dit aan een onbekende buitenlander, zònder de naam van het betrokken land te noemen, en iedereen zal veronderstellen dat je het over een of andere bananenrepubliek hebt.
Misschien glijden we zo stilaan wel af in die richting...
Politics is the art of preventing people from taking part in affairs which properly concern them.
Paul Valery
een reeks misdadigers moet worden vrijgelaten wegens procedurefouten, ten gevolge van een slecht geschreven wet - wat reeds lang bekend was bij onze politici, die geen van allen iets ondernamen, maar nu plots wild de zwarte piet naar elkaar gooien.
EN
een vrouw moet voor de politierechtbank verschijnen wegens smaad aan de politie, dit omdat ze tijdens een betoging haar middelvinger heeft opgestoken in de richting van agenten.
Ik heb hierbij maar een vraag: hoe vertel je dit in hemelsnaam aan buitenlandse vrienden, zonder als een fantast te worden beschouwd?
Overigens, vertel dit aan een onbekende buitenlander, zònder de naam van het betrokken land te noemen, en iedereen zal veronderstellen dat je het over een of andere bananenrepubliek hebt.
Misschien glijden we zo stilaan wel af in die richting...
Politics is the art of preventing people from taking part in affairs which properly concern them.
Paul Valery
Een nieuw jaar - weeral.
03/01/09
Fantastisch toch, hoe je 90 percent van de mensen in de aanloop naar de eindejaars'feesten' hoort zeggen dat ze wilden dat het 'al voorbij was'. Van féésten, en vréugde, en ontspànnen vakàntie gesproken…
Waarmee ik toch ook wil zeggen dat wij een geweldige oudejaarsavond hebben beleefd -zoals we al vele jaren doen, overigens. Hoe? Simpel: thuis, met goede vrienden, een beetje eten, een beetje drinken, en véél lachen. Meer moet dat niet zijn. Voor ons toch niet.
Wat me steeds meer begint op te vallen is de snelheid der jaren. Natuurlijk, een mens wordt ouder, en dan wordt de snelheid waarmee de jaren verlopen per definitie groter. Bovendien hebben onze ouderen (geen tikfout) ons dit in onze jeugd genoeg voorgezegd: het is zo voorbij. Geniet ervan zolang het duurt.
Misschien zouden we er allemaal beter aan doen deze oude, wijze les iets meer ter harte te nemen, in plaats van als gekken een aantal ons aangeprate waandenkbeelden - die we soms onwetend omschrijven als dromen - na te jagen.
Zoals mijn grootvader zei: het is zo voorbij. Geniet ervan zolang het duurt.
Youth would be an ideal state if it came a little later in life.
Herbert Henry Asquith
Waarmee ik toch ook wil zeggen dat wij een geweldige oudejaarsavond hebben beleefd -zoals we al vele jaren doen, overigens. Hoe? Simpel: thuis, met goede vrienden, een beetje eten, een beetje drinken, en véél lachen. Meer moet dat niet zijn. Voor ons toch niet.
Wat me steeds meer begint op te vallen is de snelheid der jaren. Natuurlijk, een mens wordt ouder, en dan wordt de snelheid waarmee de jaren verlopen per definitie groter. Bovendien hebben onze ouderen (geen tikfout) ons dit in onze jeugd genoeg voorgezegd: het is zo voorbij. Geniet ervan zolang het duurt.
Misschien zouden we er allemaal beter aan doen deze oude, wijze les iets meer ter harte te nemen, in plaats van als gekken een aantal ons aangeprate waandenkbeelden - die we soms onwetend omschrijven als dromen - na te jagen.
Zoals mijn grootvader zei: het is zo voorbij. Geniet ervan zolang het duurt.
Youth would be an ideal state if it came a little later in life.
Herbert Henry Asquith