Zomaar een T-shirt.
25/08/10
Nog niet zo lang geleden werd ik tijdens een weekendje met vrienden geconfronteerd met een T-shirt waarop vier cijfers waren genaaid. 60 22. De cijferparen waren gescheiden, zodat ze twee getallen vormden, zestig en tweeëntwintig. Op mijn vraag wat deze getallen betekenden, kreeg ik van de drager van het T-shirt eerst een vaag antwoord, en daarna de mededeling 'dat ik dat zelf maar eens moest uitzoeken.'
Opdracht dus.
Vooraf wil ik meteen al zeggen dat ik het juiste antwoord nog steeds niet ken. Al wat volgt is dus speculatie. Bovendien hou ik voor deze speculaties géén rekening met de persoon zelve - dit is dus een reeks zuiver theoretische mogelijkheden. Ook is de volgorde totaal willekeurig.
Mogelijkheid 1: de persoon wordt zestig op twee februari.
Mogelijkheid 2: de drager heeft zestig kinderen bij tweeëntwintig vrouwen..
Mogelijkheid 3: de drager is geboren in 1960 op 2 februari.
Mogelijkheid 4: de drager wordt zestig op het ogenblik dat hij tweeëntwintig jaar voor hetzelfde bedrijf werkt.
Mogelijkheid 5: de drager heeft zestig medewerkers in tweeëntwintig afdelingen.
Mogelijkheid 6: de drager heeft al zestig snelheidsovertredingen op zijn actief staan, waarvan hij er tweeëntwintig heeft betaald.
Mogelijkheid 7: per uur (60 min) denkt de drager 22 minuten aan zijn vrouw.
Mogelijkheid 8: per uur (60 min) denkt de drager 22 minuten aan zijn werk.
Mogelijkheid 9: de drager bezit iets waardevols, dat als afmetingen 60 op 22 heeft, al dan niet cm, m of km. (Een schilderij, een vliegtuig, een auto, een hond, een borstkas, een tuin, een huis, een plant, een antiquiteit, een spiegel, een computer, een aandeel...)
Mogelijkheid 10: het is zijn pincode, en dit is de enige methode om ze niet te vergeten.
Mogelijkheid 11: hij heeft 60 druivenstruiken geplant, waarvan er 22 vruchten dragen.
Mogelijkheid 12: hij wil op 60 op pensioen, en dan nog 22 jaar op reis gaan.
Mogelijkheid 13: hij wil nog 60 verschillende jeneversoorten proeven van 22 verschillende merken.
Mogelijkheid 14: hij wil nog 60 markten bezoeken in 22 steden.
Mogelijkheid 15: hij wil de volgende 60 jaar nog 22 keer de Mont Ventoux beklimmen, al dan niet met de fiets.
Mogelijkheid 16: de voorbije 60 maanden heeft hij zich al 22 keer voorgenomen minder hard te gaan werken.
Mogelijkheid 17: hij maakt duidelijk dat 60 Antwerpenaren evenveel ... hebben/zijn als 22 Limburgers. (zelf in te vullen)
Mogelijkheid 18: dit zijn de coördinaten van zijn droomplek, 60° en 22º noorderbreedte of zuiderbreedte en oosterlengte of westerlengte. (zelf opzoeken waar die plekken liggen, aub)
Mogelijkheid 19:...
Het zal u ondertussen wel duidelijk zijn dat ik de echte betekenis niet ken. Vermits het niet om een fabrieksproduct ging, maar om een met de hand bewerkt product, moet het wel een persoonlijke betekenis hebben. Maar welke...
Als ik het ooit te weten kom, zal ik het hier zeker melden.
But as they say: even friends have to stay a mystery every now and then.
The statistics on sanity are that one out of every four Americans is suffering from some sort of mental illness. Think of your three best friends. If they’re okay, then it’s you.
Rita Mae Brown
Opdracht dus.
Vooraf wil ik meteen al zeggen dat ik het juiste antwoord nog steeds niet ken. Al wat volgt is dus speculatie. Bovendien hou ik voor deze speculaties géén rekening met de persoon zelve - dit is dus een reeks zuiver theoretische mogelijkheden. Ook is de volgorde totaal willekeurig.
Mogelijkheid 1: de persoon wordt zestig op twee februari.
Mogelijkheid 2: de drager heeft zestig kinderen bij tweeëntwintig vrouwen..
Mogelijkheid 3: de drager is geboren in 1960 op 2 februari.
Mogelijkheid 4: de drager wordt zestig op het ogenblik dat hij tweeëntwintig jaar voor hetzelfde bedrijf werkt.
Mogelijkheid 5: de drager heeft zestig medewerkers in tweeëntwintig afdelingen.
Mogelijkheid 6: de drager heeft al zestig snelheidsovertredingen op zijn actief staan, waarvan hij er tweeëntwintig heeft betaald.
Mogelijkheid 7: per uur (60 min) denkt de drager 22 minuten aan zijn vrouw.
Mogelijkheid 8: per uur (60 min) denkt de drager 22 minuten aan zijn werk.
Mogelijkheid 9: de drager bezit iets waardevols, dat als afmetingen 60 op 22 heeft, al dan niet cm, m of km. (Een schilderij, een vliegtuig, een auto, een hond, een borstkas, een tuin, een huis, een plant, een antiquiteit, een spiegel, een computer, een aandeel...)
Mogelijkheid 10: het is zijn pincode, en dit is de enige methode om ze niet te vergeten.
Mogelijkheid 11: hij heeft 60 druivenstruiken geplant, waarvan er 22 vruchten dragen.
Mogelijkheid 12: hij wil op 60 op pensioen, en dan nog 22 jaar op reis gaan.
Mogelijkheid 13: hij wil nog 60 verschillende jeneversoorten proeven van 22 verschillende merken.
Mogelijkheid 14: hij wil nog 60 markten bezoeken in 22 steden.
Mogelijkheid 15: hij wil de volgende 60 jaar nog 22 keer de Mont Ventoux beklimmen, al dan niet met de fiets.
Mogelijkheid 16: de voorbije 60 maanden heeft hij zich al 22 keer voorgenomen minder hard te gaan werken.
Mogelijkheid 17: hij maakt duidelijk dat 60 Antwerpenaren evenveel ... hebben/zijn als 22 Limburgers. (zelf in te vullen)
Mogelijkheid 18: dit zijn de coördinaten van zijn droomplek, 60° en 22º noorderbreedte of zuiderbreedte en oosterlengte of westerlengte. (zelf opzoeken waar die plekken liggen, aub)
Mogelijkheid 19:...
Het zal u ondertussen wel duidelijk zijn dat ik de echte betekenis niet ken. Vermits het niet om een fabrieksproduct ging, maar om een met de hand bewerkt product, moet het wel een persoonlijke betekenis hebben. Maar welke...
Als ik het ooit te weten kom, zal ik het hier zeker melden.
But as they say: even friends have to stay a mystery every now and then.
The statistics on sanity are that one out of every four Americans is suffering from some sort of mental illness. Think of your three best friends. If they’re okay, then it’s you.
Rita Mae Brown
Een nuttig boek.
18/08/10
Hebt u ook dat gevoel? Dat er in onze maatschappij - niet alleen in België, maar in de hele wereld - iets grondig misloopt? Dat iets helemaal fout zit, maar dan ook helemaal? Meer zelfs: dat ongeveer iedereen die u kent er ook zo over denkt? Dat we het er eigenlijk allemaal min of meer over eens zijn? En dat iedereen tegelijk met hetzelfde probleem zit: het niet kunnen omschrijven wàt er fout zit. Laat staan dat we oplossingen zouden kunnen aandragen.
Een oud gegeven uit de schooltijd: je kunt een vraagstuk nu eenmaal niet oplossen als je het niet begrijpt. En 'aanvoelen' dat het om een vraagstuk gaat, heeft nog nooit punten opgeleverd.
Now what?
Ook al meegemaakt dat een boek ineens, als een bliksemschicht bij heldere hemel, inzicht verschaft? Je doet nadenken? Je energie geeft? Je honderd keer doet brommen 'hij heeft verdomme gelijk'?
Als je dat wil meemaken - of nóg eens wil meemaken - dan is dit boek meer dan een aanrader. Maar je bent gewaarschuwd: na het lezen ervan kan je nooit meer 'wier haben es nicht gewust' zeggen. Na dit boek kan je niet meer terug. Ben je schuldig door verzuim als je het negeert.
Tony Judt - Het land is moe.
Verplichte lectuur dus, voor elke mens van goede wil. Vrolijke lectuur? Neen. Wel inspirerend, als je de moed kunt opbrengen om het uit te lezen. Dan wordt het zelfs een positief(!!) boek. En als iedereen het leest...
Kennis is macht, remember?
Misschien kunnen we er dan nog iets aan doen. Misschien weten we dan tenminste min of meer in welke richting we moeten proberen te gaan.
Samen.
Misschien.
Als we de 'fucked up kortzichtige klootzakjes' uit de buurt kunnen houden, tenminste.
't Zijn er alleen zoveel, tegenwoordig...
Education has produced a vast population able to read but unable to distinguish what is worth reading.
G.M. Trevelvan (1876-1962)
Een oud gegeven uit de schooltijd: je kunt een vraagstuk nu eenmaal niet oplossen als je het niet begrijpt. En 'aanvoelen' dat het om een vraagstuk gaat, heeft nog nooit punten opgeleverd.
Now what?
Ook al meegemaakt dat een boek ineens, als een bliksemschicht bij heldere hemel, inzicht verschaft? Je doet nadenken? Je energie geeft? Je honderd keer doet brommen 'hij heeft verdomme gelijk'?
Als je dat wil meemaken - of nóg eens wil meemaken - dan is dit boek meer dan een aanrader. Maar je bent gewaarschuwd: na het lezen ervan kan je nooit meer 'wier haben es nicht gewust' zeggen. Na dit boek kan je niet meer terug. Ben je schuldig door verzuim als je het negeert.
Tony Judt - Het land is moe.
Verplichte lectuur dus, voor elke mens van goede wil. Vrolijke lectuur? Neen. Wel inspirerend, als je de moed kunt opbrengen om het uit te lezen. Dan wordt het zelfs een positief(!!) boek. En als iedereen het leest...
Kennis is macht, remember?
Misschien kunnen we er dan nog iets aan doen. Misschien weten we dan tenminste min of meer in welke richting we moeten proberen te gaan.
Samen.
Misschien.
Als we de 'fucked up kortzichtige klootzakjes' uit de buurt kunnen houden, tenminste.
't Zijn er alleen zoveel, tegenwoordig...
Education has produced a vast population able to read but unable to distinguish what is worth reading.
G.M. Trevelvan (1876-1962)
De impact van zonneschijn en rust.
02/08/10
Hoeveel heeft een mens eigenlijk nodig om tevreden te zijn? Of, je zou ook kunnen vragen: hoe weinig heeft een mens nodig om tevreden te zijn?
Goed, ik ga voorbij aan 'gelukkig zijn' als menselijke toestand. Omdat ik daarin niet geloof. Zoals iemand ooit zei: gelukkig zijn, is geluk hébben.
Ben ik misschien gewoon tevreden met minder? Of misschien snéller tevreden - wie zal het zeggen. (Onvoorstelbaar toch dat uitgerekend ik dat schrijf!) Me met een zekere regelmaat tevreden voelen, vind ik al geweldig. Maar dat klinkt dan weer pretentieus. En dat willen we natuurlijk niet. Moeilijk, moeilijk...
Eigenlijk hebben we niet zoveel nodig, denk ik. Zolang je als individu de concurrentiefactor kunt loslaten, tenminste - de 'heb ik méér dan mijn buur'-drang. Als je kunt focussen op wat je echt nodig hebt, op wat je echt wilt. Op wat je zou wensen, als die ene fee er plots zou staan.
We zouden vreemd staan kijken, denk ik, als we zouden weten hoeveel mensen zich die vraag nog nooit echt hebben gesteld.
Wat zou dat dan zijn voor jou? Rust? Stilte? Natuur? Sociaal contact? Appreciatie? Tijd voor je hobby? Geld? Aanzien? Het eeuwige leven? Tien kinderen?
Hoe fucked up ben je eigenlijk als je die vraag beantwoordt met 'elke dag een Mac Donalds'?
Food for zombies.
Ga er eens van uit dat je al tevreden zou zijn met een voldoende aantal ogenblikken van tevredenheid. De andere momenten? Ruis, niets meer. Quantité négligable. Stel dat je dus focust op die tevreden momenten. (A positive thought is a joy forever...) Zou dat niet fantastisch zijn? Hoe eenvoudig zou het leven dan niet zijn?
Turf die ogenblikken van tevredenheid eens gedurende een maand. Misschien verrast het resultaat wel.
In hoeverre is een mensenleven eigenlijk meer dan een oneindig gevecht met het weemoedig verlangen naar de appreciatie die we in onze kindertijd hebben gemist?
Een gemiddeld leven? 75 jaar lang vechten tegen de onzorgvuldigheden uit de eerste vijf levensjaren. Of oneindig veel meer.
Tuurlijk.
Of zoals Elvis al zei: it's now or never.
Of misschien zitten enkele weken vakantie in de Drôme er wel voor iets tussen. (Foto’s)
There is not any memory with less satisfaction than the memory of some temptation we resisted.
James Branch Cabell
Goed, ik ga voorbij aan 'gelukkig zijn' als menselijke toestand. Omdat ik daarin niet geloof. Zoals iemand ooit zei: gelukkig zijn, is geluk hébben.
Ben ik misschien gewoon tevreden met minder? Of misschien snéller tevreden - wie zal het zeggen. (Onvoorstelbaar toch dat uitgerekend ik dat schrijf!) Me met een zekere regelmaat tevreden voelen, vind ik al geweldig. Maar dat klinkt dan weer pretentieus. En dat willen we natuurlijk niet. Moeilijk, moeilijk...
Eigenlijk hebben we niet zoveel nodig, denk ik. Zolang je als individu de concurrentiefactor kunt loslaten, tenminste - de 'heb ik méér dan mijn buur'-drang. Als je kunt focussen op wat je echt nodig hebt, op wat je echt wilt. Op wat je zou wensen, als die ene fee er plots zou staan.
We zouden vreemd staan kijken, denk ik, als we zouden weten hoeveel mensen zich die vraag nog nooit echt hebben gesteld.
Wat zou dat dan zijn voor jou? Rust? Stilte? Natuur? Sociaal contact? Appreciatie? Tijd voor je hobby? Geld? Aanzien? Het eeuwige leven? Tien kinderen?
Hoe fucked up ben je eigenlijk als je die vraag beantwoordt met 'elke dag een Mac Donalds'?
Food for zombies.
Ga er eens van uit dat je al tevreden zou zijn met een voldoende aantal ogenblikken van tevredenheid. De andere momenten? Ruis, niets meer. Quantité négligable. Stel dat je dus focust op die tevreden momenten. (A positive thought is a joy forever...) Zou dat niet fantastisch zijn? Hoe eenvoudig zou het leven dan niet zijn?
Turf die ogenblikken van tevredenheid eens gedurende een maand. Misschien verrast het resultaat wel.
In hoeverre is een mensenleven eigenlijk meer dan een oneindig gevecht met het weemoedig verlangen naar de appreciatie die we in onze kindertijd hebben gemist?
Een gemiddeld leven? 75 jaar lang vechten tegen de onzorgvuldigheden uit de eerste vijf levensjaren. Of oneindig veel meer.
Tuurlijk.
Of zoals Elvis al zei: it's now or never.
Of misschien zitten enkele weken vakantie in de Drôme er wel voor iets tussen. (Foto’s)
There is not any memory with less satisfaction than the memory of some temptation we resisted.
James Branch Cabell