Hebt u het ook al gemerkt?
22/04/10
Hebt u het ook al gemerkt?
Vanmorgen zag ik het weer. Toen ik naar Brussel spoorde. Met een boemeltrein - waarmee ik de snelheid van de trein bedoel, en niet de favoriete bezigheid van zijn passagiers. Zo'n trein houdt halt bij zo ongeveer elk station, waardoor je dan ook uitgebreid de parkeerterreinen kunt bestuderen.
Hebt u de kleur van de auto's van tegenwoordig al eens bekeken? Natuurlijk niet. Dat kàn ook niet. Auto's hebben geen kleur meer tegenwoordig. Zwart, wit, en alle grijstinten daartussen, dat wel. Maar rood, groen, geel, blauw? Nauwelijks. En die ene enkele uitzondering die je toch vindt na wat zoeken, is dan gespoten in de inhoud van een ton zwarte verf waar een potje gekleurde verf in is gevallen. Rouge par accident.
Een afspiegeling van onze maatschappij. Alsmaar minder kleur, alsmaar zwart-witter.
Hebt u het ook al gemerkt?
Er was een tijd toen iemand - fietser, bromfietser of automobilist - die bij een kruispunt linksaf moest, aan de rechterkant bleef, en dan ter hoogte van de rechterkant van de doelweg naar links afdraaide. Toen kwam de tijd dat er voor fietsers plots geen regels meer waren. Ze begonnen ineens de bochten af te snijden, en o wee als je als brave automobilist zo'n fietser op je motorkap kreeg. Natuurlijk was jij dan verantwoordelijk.
Dit is al zo'n tien jaar geleden nu. En al de fietsers van toen rijden nu met de auto.
En guess what? Ook de auto's snijden tegenwoordig alle bochten af. En tegen een hoge snelheid.
Een beetje sportief mag toch wel, zeker? Een béétje spanning in het leven mag toch wel, zeker? Afspraken? Niet voor mij, meneer. Of weet je wat? Laten we afspreken dat ù zich aan de regels houdt, en dat een van dié regels betekent dat ik ongestraft altijd mijn eigen zin mag doen. En als u daarover een opmerking maakt, ram ik u wel even in mekaar. Ik vind altijd wel iemand die kan aantonen dat het de schuld is van mijn ongelukkige jeugd, en niet van mij.
Is het u ook al opgevallen?
Dat we er de laatste tijd niet echt op vooruitgaan?
Broederlijkheid heerst alleen onder de wolven - zijn gaan nog in roedels.
Hans Magnus Enzenberger.
Vanmorgen zag ik het weer. Toen ik naar Brussel spoorde. Met een boemeltrein - waarmee ik de snelheid van de trein bedoel, en niet de favoriete bezigheid van zijn passagiers. Zo'n trein houdt halt bij zo ongeveer elk station, waardoor je dan ook uitgebreid de parkeerterreinen kunt bestuderen.
Hebt u de kleur van de auto's van tegenwoordig al eens bekeken? Natuurlijk niet. Dat kàn ook niet. Auto's hebben geen kleur meer tegenwoordig. Zwart, wit, en alle grijstinten daartussen, dat wel. Maar rood, groen, geel, blauw? Nauwelijks. En die ene enkele uitzondering die je toch vindt na wat zoeken, is dan gespoten in de inhoud van een ton zwarte verf waar een potje gekleurde verf in is gevallen. Rouge par accident.
Een afspiegeling van onze maatschappij. Alsmaar minder kleur, alsmaar zwart-witter.
Hebt u het ook al gemerkt?
Er was een tijd toen iemand - fietser, bromfietser of automobilist - die bij een kruispunt linksaf moest, aan de rechterkant bleef, en dan ter hoogte van de rechterkant van de doelweg naar links afdraaide. Toen kwam de tijd dat er voor fietsers plots geen regels meer waren. Ze begonnen ineens de bochten af te snijden, en o wee als je als brave automobilist zo'n fietser op je motorkap kreeg. Natuurlijk was jij dan verantwoordelijk.
Dit is al zo'n tien jaar geleden nu. En al de fietsers van toen rijden nu met de auto.
En guess what? Ook de auto's snijden tegenwoordig alle bochten af. En tegen een hoge snelheid.
Een beetje sportief mag toch wel, zeker? Een béétje spanning in het leven mag toch wel, zeker? Afspraken? Niet voor mij, meneer. Of weet je wat? Laten we afspreken dat ù zich aan de regels houdt, en dat een van dié regels betekent dat ik ongestraft altijd mijn eigen zin mag doen. En als u daarover een opmerking maakt, ram ik u wel even in mekaar. Ik vind altijd wel iemand die kan aantonen dat het de schuld is van mijn ongelukkige jeugd, en niet van mij.
Is het u ook al opgevallen?
Dat we er de laatste tijd niet echt op vooruitgaan?
Broederlijkheid heerst alleen onder de wolven - zijn gaan nog in roedels.
Hans Magnus Enzenberger.
Natte wol en gestikt katoen.
13/04/10
Er zijn ontdekkingen en ontdekkingen. In sommige gevallen had je al een vermoeden, en is de ontdekking een wat heftigere bevestiging van wat je dus al halvelings wist. Aan de andere kant van het spectrum is er de ontdekking die je compleet van je sokken blaast. En dan is er ook nog de ontdekking die je eigenlijk voor jezelf wilt houden, maar waarover je gewoon niet kùnt zwijgen - als een juweel, waarvan het pure zonde zou zijn als er niet meer mensen zouden kunnen van genieten.
Dit gaat over een ontdekking van de derde soort.
Paasvakantie, winter net voorbij, redelijk afgepeigerd, mentale en fysieke tandvleestoestanden - dringend nood aan enkele dagen uitblazen op den vreemde dus. We kozen voor ‘den vreemde’ in eigen land, voor ‘den vreemde’ die al langer op ons lijstje stond, waarvan we al een paar keer geproefd hadden, en waarbij de zin om er eens een grotere hap van te nemen toenam telkens we er voet aan de grond zetten. Goesting te over.
Goesting in Limburg.
Ons verlengd weekend vlakbij de Maas was dus ronduit fantastisch, maar ik vermoed dat je dat al wel doorhad. De streek heeft alles: lieve mensen, prachtige natuur, degelijke organisatie, en een Bourgondische toets die je haast overal in terugvindt - maar in de eerste plaats natuurlijk in alles wat de innerlijke mens betreft. Eten en drinken wordt daar heel snel een fulltime bezigheid als je niet oplet. Verwennerij komt je er overal tegemoet als is het de normaalste zaak van de wereld, en niet alleen in eet- of drinkbare vorm: de hartelijkheid van de mensen is soms overweldigend, en van een aantal stukken natuur vraag ik me nog steeds af waarom ze in hemelsnaam zo onbekend zijn.
Waarna dan onmiddellijk de bedenking volgt: misschien maar goed ook. Alstublieft geen tienduizenden blikjes en peukjes dumpende kohortes toeristische sprinkhanen, die alleen maar braakland achterlaten. Daarom, en voor alle zekerheid, geen details.
Wat de titel hiermee te maken heeft? Veel. Voor sommigen. Het moet leuk blijven voor iedereen, toch?
Overigens.
Never explain--your friends do not need it and your enemies will not believe you anyway.
Elbert Hubbard
Dit gaat over een ontdekking van de derde soort.
Paasvakantie, winter net voorbij, redelijk afgepeigerd, mentale en fysieke tandvleestoestanden - dringend nood aan enkele dagen uitblazen op den vreemde dus. We kozen voor ‘den vreemde’ in eigen land, voor ‘den vreemde’ die al langer op ons lijstje stond, waarvan we al een paar keer geproefd hadden, en waarbij de zin om er eens een grotere hap van te nemen toenam telkens we er voet aan de grond zetten. Goesting te over.
Goesting in Limburg.
Ons verlengd weekend vlakbij de Maas was dus ronduit fantastisch, maar ik vermoed dat je dat al wel doorhad. De streek heeft alles: lieve mensen, prachtige natuur, degelijke organisatie, en een Bourgondische toets die je haast overal in terugvindt - maar in de eerste plaats natuurlijk in alles wat de innerlijke mens betreft. Eten en drinken wordt daar heel snel een fulltime bezigheid als je niet oplet. Verwennerij komt je er overal tegemoet als is het de normaalste zaak van de wereld, en niet alleen in eet- of drinkbare vorm: de hartelijkheid van de mensen is soms overweldigend, en van een aantal stukken natuur vraag ik me nog steeds af waarom ze in hemelsnaam zo onbekend zijn.
Waarna dan onmiddellijk de bedenking volgt: misschien maar goed ook. Alstublieft geen tienduizenden blikjes en peukjes dumpende kohortes toeristische sprinkhanen, die alleen maar braakland achterlaten. Daarom, en voor alle zekerheid, geen details.
Wat de titel hiermee te maken heeft? Veel. Voor sommigen. Het moet leuk blijven voor iedereen, toch?
Overigens.
Never explain--your friends do not need it and your enemies will not believe you anyway.
Elbert Hubbard