De oude Griek

Een aantal jaren geleden, op het hoogtepunt van de crisis, toen de ellende in Griekenland begon, schreef ik onderstaande tekst, voor een uit te geven boek met kunstwerken en teksten rond actualiteit. Dit nadat een bejaarde apotheker zich door de uitzichtloosheid een kogel door de kop had gejaagd. En wat is er veranderd?

Als er niets meer overblijft.
Geen goden meer op de Olympus - alleen nog scheepsmagnaten, met wild graaiende handen als haren van Medusa.
Geen Retsina meer uit een met hars verzegeld vat - alleen nog een met zilt water aangelengd, geïmporteerd poeder, dat onze voorvaderen oplost als zuur.
Geen mediterraanblauwe hemel meer, of oude tempels, of nachten op het strand - alles gekidnapt door een kartel beleggers.
Geen sirtaki meer bij de koffie, geen gebroken servies - alleen nog gebroken harten en gebroken ogen.
Geen vissers meer aan de kade - alleen nog het gif van armoede, uitputting en ondergang.
Als Mikis zwijgt, en Maria, en Manos, en Savina - allen gekeeld door de jankende dollarhyena’s, speurend naar een laatste lijk.
Als mijn land dan echt finaal verscheurd is, na duizenden jaren, tot meerdere eer en glorie van Hades, heer van rijkdom en onderwereld.
Verneukt, verkloot, verhebzuchtigd.
Dan rest alleen nog de dood. De dood met de kogel.

Nearly all men can stand adversity, but if you want to test a man's character, give him power.

Abraham Lincoln