Big brother

Het is niet zo eenvoudig om in de dagelijkse tsunami van nieuws, feiten en feitjes een onderscheid te maken tussen relevante en onbelangrijke items. Ik ben er trouwens van overtuigd dat oogverblinding een van de redenen is waarom men dagelijks zo’n tsunami op ons afstuurt. Als je belangrijke dingen niet langer kunt verbergen, kan je ze alsnog aan het oog onttrekken door ze te bedelven onder vrachtwagenladingen lulkoek. De junkfoodversie van ‘nieuws’, als het ware.
Werkt dat? Ja, hoor. Zeker als die vrachtwagens gevuld zijn met wereldschokkende feiten zoals: wie met wie een relatie heeft, welke relaties verbroken zijn, wie een kindje verwacht, wie een kindje gekregen heeft, wie een nieuwe plaat gemaakt heeft, welke hollywoodacteur waarop betrapt is...
Het is een beproefde techniek. Als er iets beslist wordt in de vaderlandse politiek, bijvoorbeeld, en de ‘beleidsmakers’ geven er de voorkeur aan om het uit de schijnwerpers te houden, hoe camoufleer je het dan? Je zorgt ervoor dat een bekend politicus een provocatieve uitspraak doet op het juiste ogenblik. Alle media stormen daar dan kwijlend op af, berichten drie dagen lang alleen maar over 'De Rel', en het echt belangrijke feit blijft gegarandeerd onder de radar.
Werkt altijd. Overal.
Wat me de voorbije week opviel, was de bevestiging door Samsung dat hun Smart tv's met
voicecontrol alles wat in de buurt van het toestel gezegd wordt, capteren en doorsturen naar een derde partij. En ja, hoor, ze weigeren te zeggen naar wélke partij.
Maar ze zijn wel bezorgd over uw privacy, hoor. Zeker wel. Natuurlijk! Want je kan die
voicecontrol nog uitschakelen.
Voorlopig.
Iemand al gehoord van het kikkersyndroom? Als je een kikker wil koken, zet hem dan in koud water, en warm dat dan heel geleidelijk op. Het beestje merkt dan niks, en blijft zitten. Tot het gekookt is. En er niet meer uit kàn.
Stapje voor stapje. Zo worden we er ingeluisd. Pas wanneer iemand die er een opmerking over maakt door de meerderheid van de bevolking ‘spontaan’ voor 'verzuurde idioot' of iets gelijkaardigs wordt uitgescholden, zal het tempo worden opgedreven. Dàn kunnen de laatste stapjes een beetje sneller gezet worden, want iedereen kijkt dan toch al de andere kant op.
Het enige wat je dan als commentaar nog hoort, is: ‘Wat kan mij dat schelen? Ik heb niks te verbergen.'
Misschien wordt wat je vandaag zegt, ooit wel iets dat je misschie toch maar beter voor jezelf had gehouden.
Opnieuw. Is al eerder gebeurd.
Wat vijf jaar geleden voor de hand liggend was, is dat ondertussen al lang niet meer. Voorbeelden kent u ongetwijfeld zelf genoeg.
Tenzij u ze niet wil zien. Uw goed recht. Na de Tweede Wereldoorlog hadden de Duitse burgers daar een standaard antwoord op, dat iconisch is geworden. Dat we nog steeds kennen.
Toch?
Even recapituleren, tot slot: een Samsung televisietoestel dat op standbye staat, met
voicecontrol ingeschakeld - en dat moet wel, als je je stem wil gebruiken om het toestel aan te zetten - capteert alles wat mensen in de buurt vertellen, en stuurt dit door. (En dit geen conclusie: dit is door Samsung met zoveel woorden bevestigd!)
Wààr de conversatie wordt opgeslagen, inclusief de metadata - wie, waar, wanneer... - wordt geheim gehouden.
Waarom?
Ooit '1984' gelezen? Ooit 'Blind faith' gelezen?
Hoeveel jaren nog, denkt u, vooraleer deze boeken niets meer dan keiharde realiteit zijn?
En verboden worden?

Big Brother is watching you.
George Orwell.