Wijze woorden

Het was journalist Freek Braeckman die erover begon in De Zevende Dag. Wijze woorden, vond ik.
Vind ik.
Het was in verband met de vliegramp in Zuid-Frankrijk. De snélheid waarmee zowat iedereen probeerde - en nog steeds probeert - om scoops te lanceren, om als eerste iets bekend te maken dat ermee in verband kon worden gebracht, had hem min of meer verbijsterd.
De wijze waarop het onderzoek tot nu toe gevoerd werd, en vooral de manier waarop erover werd gecommuniceerd, was inderdaad redelijk bizar. Elk klein detail waarover men dacht iets te weten, werd meteen bekendgemaakt. Soms door een officiële instantie, soms op Twitter, zelfs soms op Facebook. Iets werd vaak voorgesteld als zijnde een vaststaand feit, om dan even later opnieuw in twijfel te worden getrokken. Familieleden, en familieleden van familieleden, en de huizen van familieleden moesten worden beschermd door de politie. Tegen terroristen? Neen. Tegen een overdaad aan aandacht. Tegen de massa die plots in de auto stapte om te gaan kijken waar de ouders van die piloot wòònden. Tegen ramptoerisme dus!
Wat gingen al die mensen daar in hemelsnaam doén? Gapen naar een gevel? Waarom?
Hoever zijn we nog af van het moment dat iemand wordt gelyncht op basis van geruchten, verspreid op Twitter? Of is dat misschien al ergens gebeurd? Films erover zijn er al.
Manipulatie en
brainswashing.
Tegenwoordig gaat het om éérst te zijn. Accuratesse doet er niet meer toe. Wie als eerste post, krijgt de meeste aandacht.
Want aandacht wordt nu gemeten in
likes en retweets. Of het ook correct is wat men liked en retweet, lijkt geen mens meer te interesseren.
En het ergste van al? Het is onze eigen, verdomde schuld.
Suggestie van Freek Braeckman? Misschien moeten reguliere journalisten maar eens beginnen met zich van deze overhaasting doelbewust te distantiëren, en met zoveel woorden kiezen voor een weliswaar tràgere, maar stevig onderbouwde verslaggeving. Met feiten én duiding, inclusief alle er aan verbonden risico's en gevolgen. De wààrheid in de mate van het onmogelijke laten primeren. Snelheid inruilen voor degelijkheid.
Zoals we 'goedkoop' zouden moeten inruilen voor 'kwaliteit'.
Ik ben helemaal voor.
Wil ik daar ook voor betalen? Ja. Volmondig ja.
Feit blijft natuurlijk dat we allemaal meedoen met die waanzin. Dat we die waanzin in stand houden. Dat we allemaal
retweeten en liken, dat we allemaal worden opgenaaid door de media, die van de realiteit een permanente stofstorm maakt. Ruis, niets anders. Met wizards die die ruis zogezegd kunnen lézen. Vroeger noemde men zo iemand een tovenaar. Nu een Expert. En allemaal met maar één doel: ons dingen doen kopen die we niet nodig hebben.
Reclame. Manipulatie.
Al eens aan gedacht hoe de geschiedenis er zou hebben uitgezien als Twitter in 1934 al had bestaan?

Don't worry about the world coming to an end today. It is already tomorrow in Australia.
Charles Schulz