Update nieuw manuscript

Het is alweer enkele weken geleden dat ik er nog iets over gemeld heb, dus hier gaat ie: een update over het manuscript van het nieuwe boek.
Ik heb de voorbije weken ongeveer één derde van de eerste versie van het manuscript geschreven. Uiteraard - nu ja, voor mij toch - had ik al een volledige outline. Daar heb ik tot en met mei aan gewerkt. Inclusief dus hoe het verhaal eindigt, een verdeling in hoofdstukken, en grosso modo per hoofdstuk wat er in moet gebeuren.
Het probleem met zo’n outline is echter dat je er lang genoeg moet op werken (= prutsen) wil je er een bruikbaar instrument van maken. De belangrijkste feiten en gebeurtenissen zijn meestal makkelijk te plaatsen binnen zo’n structuur. Het zijn de stukken ertussen die vaak veel denkwerk vragen, en die in een eerste versie soms niet meer zijn dan een uitgeschreven vorm van ‘we zien wel waar we uitkomen’. Als je er van die laatste een paar teveel hebt, zit je met een probleem zodra je begint te schrijven. Maar tot nu toe - hout vasthouden - ben ik er zo nog geen tegengekomen. Dat is echter geen garantie voor de rest van het verhaal.
Euh… We zien wel.
Ben ik er tot nu tevreden over? Ja. Maar…
Vroeger schreef ik een eerste versie als volgt: dag één schreef ik een tekst, die ik op dag twee volledig herlas en bewerkte, en pas als ik dan aan het einde kwam, schreef ik verder. Dag drie idem dito, enzovoort… Eén hoofdstuk kon met wat pech soms weken in beslag nemen. Dat doe ik nu niet meer. Nu schrijf ik mijn eerste versie zònder herlezen. Met andere woorden: ik ga op dag twee verder op de plek waar ik op dag één gestopt ben. Zonder herlezen.
Dit heeft voor mij twee voordelen - en dit is uiteraard zuiver persoonlijk, en kan door anderen als negatief worden ervaren; je leert maar wat voor jou werkt door ervaring.
Voordeel één: als achteraf blijkt dat een bepaald hoofdstuk om welke reden dan ook moet geëlimineerd worden - geschrapt, weggegooid, vernietigd, vermorzeld, geliquideerd - maar je hebt er met methode één drie weken op gezwoegd en herschreven, dat gooi je ook meteen drie weken tijd weg. Door met herwerken te wachten tot na het beëindigen van de eerste versie, moet dat hoofdstuk natuurlijk net zo goed weggegooid worden, alleen heeft het dan zeker geen drie weken in beslag genomen. Efficiënter dus op het gebied van tijdsgebruik.
Timemanagement. Tada!
Voordeel twee: misschien in de ogen van sommigen een bizar voordeel, maar op het einde van de eerste versie is het verhaal zelf voor mij wel duidelijk, maar hoe en wat ik letterlijk geschreven heb, vaak niet meer. Logisch eigenlijk, want je bent met één specifiek hoofdstuk slechts echt bezig tijdens het schrijven ervan, maar daarna niet meer. Je herleest niet, schaaft niet, schrapt niet… Dat is allemaal werk voor na de eerste versie. Dat betekent dus, volgens mijn planning, dat ik hoofdstuk één pas een eerste keer echt zal lézen als manuscript v01 klaar is - over twee maanden dus ongeveer. Uiteraard weet ik wel wat er in hoofdstuk één gebeurt. Dat staat in mijn outline, en die lees ik wel regelmatig. Maar de tekst zelf? Nauwelijks een idee. En dat is goed. Want, het maakt het kritisch beoordelen van het manuscript achteraf namelijk veel gemakkelijker.
Kunnen er onderweg geen nieuwe ideeën opduiken? Tuurlijk. Dat doen ze ook. Kan je vergif op innemen. Ik schrijf gewoon verder alsof ik dat idee al de hele tijd had, maar noteer in de kantlijn waar ik het voor het eerst gebruik, én dat ik niet mag vergeten het in te bouwen in alles wat er voordien komt.
Ben ik er dus tevreden over? Ja. Alleen… heb ik dus eigenlijk niet zo’n best idee over wat ik concreet geschreven heb. Zelfs wat ik vandaag heb geschreven, blijft redelijk wazig. Na een kwartier prutsen beland ik in een soort mistig vacuum, een tunnel zeg maar, waarbinnen ik alleen nog zie wat er op dat specifieke ogenblik gebeurt in het verhaal. Ik probeer dat dan zo effciciënt mogelijk op te schrijven. Ik hou me vooral niet bezig met controleren of ik dit nu goed vind of niet - wat dat ook moge betekenen. Overigens, het heeft voor mij geen zin om dat te doen, want ik zit er dan nog veel te dicht ‘bovenop’. Ik heb nu eenmaal afstand nodig.
Leuke bedenking als afsluiter? Ik zit voor op mijn werkschema. En volgens dat schema zou de eerste versie klaar moeten zijn voor het einde van de maand augustus.
Touch wood.

Television is the first truly democratic culture - the first culture available to everybody and entirely governed by what the people want. The most terrifying thing is what people do want.
Clive Barnes